نقاب

صبح از خواب بلند می شوم ، عادت به صبحانه ندارم و فقط چای می خورم ، دروغهای روزانه را که هنگام چایخوری ، گاه بلند ، گاه آهسته می رسند ، از امواج می گیرم. کمد لباسها را باز می کنم و از میان کت شلوارهای سیاهم ، مشکی را بر می گزینم. طبق عادت هر روز دستم به سراغ ادکلنهایم می رود و خالی بر می گردد . موهایم را مانند 2 روز گذشته شانه می کنم و به سمت اتاق انتهای راهرو می روم ، از در قفل شده می گذرم و به کشوی میزی خاک گرفته می رسم. کشو را باز می کنم و نقابم را بر می دارم . راستی اینجا هوا هم آلوده است...