قدر

می گویند ما تا وقتی چیزی داریم ، قدرش را نمی دانیم و وقتی تمام می شود به ارزش آن پی می بریم ، این حرف را از هر فردی هزاران بار شنیده ام ، اما فکر می کنم اینطور نیست. ما قدر هر چیز را همانقدر که داریم ، می داریم. بعد از تمام شدن آن چیزی نیست که قدرش را بدانیم و این جای خالی تصوری پیش می آورد که بعد از اتمام به فکر آن افتاده ایم ، قسم می خورم اگر باز هم فرصتی به ما بدهند مانند قبل ، نه کمتر و نه بیشتر قدرش را می دانیم. این قدر شناسی به وجودمان برمی گردد ، سعی کنیم آدم باشیم و معمولا معقول ، زیرا این که فرصتها باز نمی گردند واقعا درست است ( البته گاها ) .