آقای عبلی

رفتم دم باغ در شکسته، دیدم عبلی اونجا نشسته، گفتم عبلی روغن چطو شد؟ گفت والا به خدا پنج زاری گم شد؛ این یکی از اشعاریست که در دوران کودکی زیاد زمزمه می شد، مدتی پیش پس از سالهای بسیار دوباره به این شعر فکر کردم و به بی مسئولیتی آقای عبلی پی بردم و درک کردم ایشان اولین آشنایی من با نحوه پیچاندن انسانها بوده، ایشان ابتدا مقداری پول از ما پیچانده سپس در باغی خرابه می چپد تا اینکه ما می رسیم و دروغ گویی را شروع می کند؛ واقعا که این داستانهای کودکی سرنخهای مهمی را در شرایط اجتماعی حاضر روشن می نماید، مگه نه آقای عبلی؟